U selu Brodac, blizu Rače, zavičaju njegovih predaka, živi i stvara Tihomir Nestorović, književnik, pisac romana i pripovijedaka, hroničar, putopisac i novinar, tragač za zaboravljenim ljudima i događajima, čuvar uspomena, odan svijetu literature, u koji je ušao prije pet i po decenija.

U njegovoj biografiji su romani “Miona Bročanska”, “Dvije dodole”, “Jana”, “Teodor”, “Ilinčići”, “Jablanovi”, “Snene zvijezde”, “Pansion gospođe Hadživuković”, “Idem sebi”, pišu Nezavisne.

Osim nagrade “Janko Veselinović”, Udruženje književnika Srbije proglasilo je “Ilinčiće” za najbolji istorijski roman napisan na srpskom jeziku 2016. godine.

U biblioteci književnih djela Tihomira Nestorovića su i zbirke pripovijedaka “Bele lađe Teše Bećarine”, “Jecaj duše tankoćutne”, “Između dvije rijeke”, “Zemlja vilovita”, “Priče zavičajne”, “Proljeća redova Josifa”, “Dukati Paje Zlojutra”, “Ljudovanje” i “Melina iz Tesaloniki ekspresa”.

Posljednja, nedavno objavljena zbirka proze “Melina iz Tesaloniki ekspresa” je jedinstven i originalan Nestorovićev ram za zavičajnu sliku svekolikog života u ravnici između dvije velike rijeke, Save i Drine, ali i zvorničkog Podrinja, Mačave, Srema…

To je područje na kojem se prepliću mentaliteti Majevice, Gučeva, Cera i Fruške gore, jer mene, kao autora, kaže Nestorović, posebno interesuju ljudi ponikli u Semberiji i Sremu, gdje se susreću različiti svjetovi:

“Taj svojevrsni, neobični i vjekovni dodir istoka, zapada, sjevera i juga, nije njihov sudar, sukob, trvenje ili potiranje, nego skladan spoj kultura, jezika, običaja i načina življenja raznih naroda u slivovima Dunava, Save i Drine, te ispod mnogih balkanskih planina i sa njih, gorja, porječja…”

Tihomir Nestorović, plodan pisac i hroničar svoga kraja, u literaturi preslikava život, ljude, pejzaže, nebo, vodu, ptice, vjetar, zore, jutra, sutone i omaju koju na rijeci stvaraju veliki točkovi lađa…

On tako na svojstven način čuva prošlost, krunisane glave, perjanice, vojske, zloduhe, ustanike, spasioce, miholjske paučine, kliktaje sokolova, poj ptica u tom megalopolisu.

“Ovo je prostor u kome se, kao autor, lagodno i sigurno osjećam, pa zato i mogu iz njega, za svoju prozu uzeti često poznate, stvarne likove, najčešće svoje savremenike, ali i one iz kolektivnog sjećanja ravničara i brđana. To su istiniti događaji, autentični ljudi koji u mojoj priči, razumljivo, imaju svoje dvojnike smještene u neko blisko ili daleko vrijeme i mjesto”, objašnjava ovaj plodan pisac koji riječima slika i čuva od zaborava ljude koje svakodnevno sreće ili pamti.

“To je cijela galerija likova, lađara, domaćina, ratara, alasa, čobana, željezničara, žandarma, političara, novinara, pisaca, oficira, kafedžija, nadničara, otmenih dama, uspaljenica, nahoda, goniča stoke, čamdžija, plećatih bundžija, nemilosrdnih gazda i mnogih drugih – svih i svakakvih koji tu žive (ili su bitisali u nekim vremenima), koji postoje, dolaze i odlaze, ali opstaju samo u mojoj prozi.”

Rano sam shvatio da se u mome zavičaju, priča nam Nestorović, takođe autor sedam monografija o ljudima i događajima u Semberiji, sve nezaustavljivo kreće, da je sve u stalnom pokretu, jer su rijeke Sava i Drina, te Bosut u Sremu, široki, plavi svjetski drumovi, a da su ravnice, gore i planine sigurna utočišta, dolazišta i polazišta, i čuvari uspomena.

“U tom zavičajnom svijetu, u koji se ulazi na velika vrata koja ne škripe nego klize, kao pisac, uočio sam da ima različitih ljudi, koji su, da bi opstali, uvijek gajili nadu i očekivali svojevrsno spasenje, ali i oholih, grubih, neumoljivih i opakih pakosnika kojima, kad-tad, dođe vrijeme plaćanja dugova za nedjela.”

Kao pisac, i kao novinar u stalnom traganju, Tihomir Nestorović vodi svoju literarnu borbu sa vremenom i zaboravom, odlučan da njegovi junaci budu upamćeni po tankoćutnim dušama, nepravedno gurnuti na marginu života.

“Oduvijek sam nastojao da svoje zemljake, dolaznike, prolaznike, nevoljnike, gonioce, progonjene, optužene, uboge, silne i sve druge doživljavam i slikam u iskrenom duševnom i fizičkom liku, kako bi ih predstavio sa svim njihovim osobinama, karakterom, pokretima, korakom, strahom, nadom, riječju…”

Trudio sam se da ih čitalac doživi, dopunjava ovaj pisac svoju literarnu teoriju o zavičaju, osjeti miris njihovog znoja, da bude obavijen povjesmom dima njihovog duvana i očaran njihovom pjesmom i pričom.

Akademik Neđo Šipovac za ovog neumornog hroničara Semberije, perom i kamerom, rekao je:

“Nestorović je, dakle, biograf i faktograf Semberije, u koju, kroz njegove zapise nadolaze još i Majevica i Posavina, i Mačva i Podrinje, i Srem, ali i one šumovite planine koje se mukotrpno penju nebu pod oblake.”

Sa novinarima, piscima i kulturnim stvaraocima iz Jadra, Mačve, zvorničkog Podrinja, Semberije, Srema i sa Majevice, u saradnji sa Udruženjem književnika Srbije (UKS) već devet godina vodi manifestaciju “Filipovanje”, čiji je prevshodni zadatak da slavi i proučava veliko pjesničko djelo Filipa Višnjića. U toj akciji prikupljeno je preko tri hiljade knjiga za biblioteke u Višnjićevu, Semberiji i Zvorniku.

Nestorović je objavio više od tri hiljade novinskih, radijskih i televizijskih reportaža u ciklusima “Ljudi sa rijeke”, “Semberija u reportaži”, “Rijeka Drina i Podrinje”, “Zapisi”…

Dobitnik je nekoliko značajnih nagrada za novinarstvo i književnost, “Zlatna televizijska slika”, “Zlatno zrno Srbije”, Povelja “Filip Višnjić”, “Vukova povelja”, Zlatna povelja “Stanko Nikolić” grada Zvornika, Zlatna povelja “Filip Višnjić” grada Bijeljina.

Dobitnik je Specijalne povelja Udruženja kulturnih stvaralaca Srbije “Zavičaj” za više od 300 televizijskih reportaža “Priče zavičajne” u produkciji BN televizije.

Nestorovićeva televizijska reportaža “Kada je ravnica plakala”, o katastrofalnoj poplavi u Semberiji 2010. godine, nagrađena je Specijalnom nagradom “Nika” na Internacionalnom festivalu reportaže “Interfer”.

Izvor:Nezavisne